Skip navigation

Paperboy 2De huidige wet- en regelgeving rondom de auteurswet is in mijn ogen deels achterhaald. De wet stamt uit 1912 en dat is te zien, de wet is verouderd. Volgens ICT-jurist Arnoud Engelfriet heeft de auteurswet een grondige onderhoudsbeurt nodig. Bij deze uitspraak sluit ik me aan. Daarnaast is de wet technologie-onafhankelijk, in 1912 was dat goed bedacht maar door de komst van het internet zijn bepaalde pijnlijke plekken blootgelegd.

Vluchtig
Op het eerste gezicht lijkt die technologische onafhankelijkheid namelijk erg handig te zijn. Dat zou er voor moeten zorgen dat bij de komst van een nieuwe techniek de wet niet telkens aangepast moet worden. Maar met de komst van het internet en de vluchtige cultuur van het delen en overnemen van informatie die bij het web hoort, botsen bepaalde technologieën met elkaar. Daardoor ontstaan er conflicten rondom de interpretatie en geldigheid van de auteurswet. Deze wet gaat namelijk niet uit van een vluchtige omgeving waarin onder andere teksten, foto’s of audio gedeeld en gekopieerd worden zonder veel moeite en op grote schaal. Daarbij is het moeilijk te controleren wie wat kopieert.

Voorheen was de ‘diefstal’ van content gemakkelijker te achterhalen omdat er nog geen sprake was van internet. Het media-aanbod was toen in vergelijking met nu schaarser. Wanneer je bijvoorbeeld in de tijd van de verzuiling een krantenartikel schreef en een andere krant kopieerde het artikel dan kon je op een snellere manier de ‘diefstal’ achterhalen omdat de verspreidingskanalen in mindere mate aanwezig waren. Met de komst van het internet is het delen van content moeilijker te achterhalen. Je kunt met behulp van een zoekmachine delen van jouw content proberen terug te vinden, maar een slagingskans van honderd procent dat je alles terug vindt is niet aanwezig.

Daarnaast heb je ook nog te maken met websites, sociale netwerken, Twitter, e-mails en links. Door de komst van deze vluchtige kanalen is het vaak lastig te achterhalen wie de eigenaar is. Internet achterhaalt het auteursrecht op internet. De bestaande jurisprudentie rondom het auteursrecht laat in de huidige tijd soms te wensen over. Dat komt omdat het auteursrecht nog niet volledig toegespitst is op de huidige digitale maatschappij en de cultuur die daarbij hoort.

Kwestie Trouw
In de dagelijkse praktijk blijkt dan ook dat bijvoorbeeld (nieuws)media en uitgevers moeite hebben met de botsing tussen de auteurswet en de digitale cultuur. Het Nederlandse dagblad Trouw neemt het initiatief om contentpikkers in de huidige maatschappij aan te pakken door een samenwerking aan te gaan met contentbeschermer Cozzmoss. Met behulp van software achterhalen ze de contentdieven die in kleine en grote getale het auteursrecht van het dagblad schenden. De jacht op de contentpikkers ging niet zonder horten of stoten. De handelswijze van Trouw kent voor- en tegenstanders. Trouw heeft veel reacties ontvangen van mensen die van de aanpak hebben gehoord. Sommigen hebben het dagblad belachelijk gemaakt op internet nadat bekend werd dat Trouw voor 100.000 euro aan facturen had verstuurd.

De aanpak van Trouw vind ik deels terecht. Het dagblad betaalt journalisten om informatie voor hen te achterhalen. Trouw investeert dus in de content. Terecht zijn zij eigenaar van de content – ze doen namelijk meer dan simpelweg het kopiëren van informatie – en zomaar de content overnemen en eventueel verder verspreiden is diefstal. Tegelijkertijd vind ik niet dat iedereen die content van Trouw wil gebruiken of verder wil verspreiden moet betalen. Bedrijven die content kopiëren en die vervolgens onder hun klanten of personeel verspreiden, de content inzetten om er zelf aan te verdienen of welk ander commercieel doel dan ook, horen daarvoor te betalen. Natuurlijk mogen ze er enkele regels uit parafraseren en linken. Maar zonder toestemming en betaling is kopiëren uitgesloten omdat het dagblad de eigenaar is van het product.

Wat particulieren en bloggers betreft ligt het in mijn ogen iets anders. Als een blog iets plaatst om te informeren of om een eigen artikel ermee te verrijken dan mogen ze als het medium het hele artikel online zet, naar mijn mening de content van het dagblad gedeeltelijk overnemen, delen of linken. Ze mogen niet het hele artikel integraal overnemen. Wanneer iemand het hele artikel wil overnemen dan staat hier een kleinere vergoeding tegenover dan wanneer een groot bedrijf er iets mee wil uithalen. Een blogger mag in mijn ogen minder betalen omdat bloggers vaak artikelen gebruiken om hun eigen verhaal aan te sterken of te verrijken. Zij delen of verspreiden content in de meeste gevallen ook niet met het oog op financieel gewin.

Contentwinkel
Er kan in mijn ogen in de toekomst nog een stap verder worden gezet met betrekking tot het terugbrengen van de contentdiefstal. Je kan jouw medium namelijk inzetten als versterker van het afdwingen van plagiaat. Hoe? Door een online webshop voor content te beginnen. In deze webshop kun je artikelen kopen, sommigen inclusief foto of ander aanvullend materiaal zoals rapporten. De prijzen voor de content verschillen per artikel, foto of aanvullend materiaal.

Vuisten maken
Of media nu voor de strategie van Trouw kiezen of mijn versie daarvan. Ik vind dat de media een duidelijke vuist richting de auteursrechtenschenders moet maken. Dat vind ik juist omdat het niet vanzelfsprekend moet zijn dat je of wel anoniem of met naam content van anderen kan gebruiken voor je eigen (financiële) gewin.

“Mocht u dit artikel willen gebruiken voor financieel of zakelijk gewin, dan wordt u hierbij verplicht 50 euro over te maken op het rekeningnummer ten name van Sanne Brand te Tilburg. Bent u particulier of blogger en vindt u het leuk om het hele artikel over te nemen? Een linkje naar dit weblog is voldoende.”

Dit artikel is onderdeel van een reeks blogposts over het auteursrecht op internet. Lees ook:

2 Comments

  1. Ergens vind ik deze zaak enorm helder, en snap in niet dat andere mensen dat niet zien.

    Ik bekijk het wel van uit een muziek standpunt, maar het komt in principe op het zelfde neer.

    Waarom kan je nergens gewoon op invullen wat je van wie gebruikt, zodat zij dat een procent krijgen van wat de winsten zijn.
    Dat is toch op geen manier oneerlijk te vinden? Hoe meer zij verdienen, hoe meer jij verdient.

    Niemand gebruikt iets dat ie boeiend vind om de ander een ‘kloot af te draaien’ he.
    Maar net omdat dat iets is dat je wil delen met de wereld.

    Maar bakken geld vragen zonder dat er bakken geld mee te maken is vind ik wat idioot. En verbieden nog idioter.

  2. Hallo Sanne,
    Interessante blog. Kan je ermee leven dat ik je blog opneem in mijn blogroll? Hou mezelf ook af en toe bezig met media(recht) en journalistieke praktijk. Vandaar.
    Groeten,
    Johan
    (Antwerpen)


3 Trackbacks/Pingbacks

  1. […] Deel 4: De auteurswet biedt kansen « Hans Wiegel praat over Nerdette FHJ@Mundial » […]

  2. By Auteursrecht op internet « Nerdette.nl on 02 Jul 2009 at 1:47 pm

    […] Deel 4: De auteurswet biedt kansen « “De auteurswet staat onder druk” Hans Wiegel praat over Nerdette » […]

  3. […] 4: De auteurswet biedt kansen « Radioprogramma’s over nieuwe media Auteursrecht op internet […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: